Тым часам я вось прачытаў кніжачку. Калі хто не ведае, то гэта адна з тых кніжачак, што я бы выпадкова забраў з любой кнігарні, калі б выпадкова пабачыў. Але не пабачыў і дабраўся толькі праз бібліятэку. Кніжка невялікая ды і водгук мой будзе невялікі, не ведаю атрымаецца ў мяне больш пра свае адчуванні ці пра кніжку. Пачну пра кніжку, а дакладней пра аўтара.
Лорд Дансейні – гэта бог. Менавіта, таму я і хацеў яго пачытаць. Але ў нас больш любяць усялякіх крыклівых прарокаў і прапаведнікаў, якія пішуць метанакіраваную белетрыстыку, таму большасць з вас пра яго і не чулі. Чаму бог? Што не так з гэтым аўтарам? Чаму не чулі? Лорд Дансейні – бацька фэнтэзі. Не было ні Толкіна, ні Льюса, як быў Лорд. І фэнтэзі яго было чыстым. Канцэнтраваная сумесь казкі і легенды. Калі табе кажуць “даўным-даўно” і ты слухаеш-слухаеш-слухаеш. Не ўяўляеш, што будзе далей, бо не можаш уявіць, бо там свае законы. Бо там магія. Магія. У сучасным фэнтэзі акцэнт на правілах сусвету, на экшне, на продажах. А там была магія. Як я даўно так не заліпаў у кнігу. Я вырываў пяціхвілінкі ў перапялятніку, каб яшчэ і яшчэ чытаць. Магчыма, Дзіяна Уін Джонс зацягвала мяне так сваімі замкамі, але часцей такія адчуванні былі ў падлеткавым і юнацкім узросце, калі свет быў казачным, калі зноў і зноў сустракаўся з сусветамі невядомага і кожная такая сустрэча прымушала самога брацца за асадку і пісаць. Так. Напэўна, гэта найлепшае апісанне. Творчасць Лорда Дансейні – гэта магічная творчасць, творчасць вірус, яна ператварае чытача ў творцу.
Вернемся да яго боскасці. Менавіта, гэты чалавек сярод аўтараў, на якіх арыентаваўся той самы Толкін. Але не будзем пра гэту чорную постаць светлага жанру. Дансейні займаў важнае месца ў бібліятэцы Борхеса. А самае важнае – ён быў настаўнікам Лаўкрафта. І вось гэта асабіста мне пры чытанні дадае каласальнае задавальненне, бо я бачу ў структуры сказаў, у падборы слоў, у голасе апавядальніка Яго. Лаўкрафт вывернуў гэты свет. Але не проста наш рэалістычны свет. Лаўкрафт вывернуў чароўны, магічны, казачны свет. Наклаў на яго свой фільтр і ўсё.
Я амаль нічога не сказаў і не скажу пра сам твор. У гэтым няма патрэбы. Скажу толькі яшчэ пра свае адчуванні. Я вельмі рады вярнуцца ў гэту чытацкую смагу. Мне гэтага не хапала. Ну і…
Любоў пераможа.
Пришли крестьяне к лорду и говорят – Нам нужен магический правитель, а то что у нас деревня такая ничем не примечательная. Лорд согласился и отправил сына жениться на эльфийской принцессе. А дальше как все закрутилось… короче не надо красть принцесс, если хочешь сделать из них христианок.
Старая книга и читается несколько наивно, но в любом случае проще чем кельтские мифы )) Считается формирующей для жанров сказочного фэнтези.
"Магия не в пример лучше"
Столетняя книжка, написанная скучающим богатым дилетантом, в некоторых моментах до ужаса затянутая и нудная.
И неожиданно волшебная.
Лорд Дансени не был скован лекциями и эссе Толкиена. Он вообще не знал, что будет некий Толкиен. Или некая Урсула ле Гуинн, или Льюис, или кто-либо еще из тех гигантов фэнтези, которых мы знаем сейчас. Эльфландия витиеватая, какой ей и полагается быть, волшебная, какой ее только мог придумать человек, мыслящий вне границ классического фэнтези границ ведомых нам полей. Такая волшебная, что поведать о ней может только лишь песня.
В ней нет привычной западному фэнтези христианской морали или аллюзий на рай (всего лишь на страну фей), зато есть замечательная простая история, от прошедшего века не ставшей менее интересной. Признаюсь, я забросила эту книгу на полгода, а теперь дослушала за пару дней, и очень рада, что это сделала. Певучая и ироничная, Эльфландия - замечательный пример искреннего веселья автора, который не был скован требованиями издателя (потому что у него было достаточно денег, чтобы не думать о таких мелочах) или жесткими рамками ожиданий публики. Эдвард Планкетт от души развлекся за написанием этой книги, и, надо признаться, я также хорошо провела время за ее чтением.
Возможно не стоит читать Эльфландию исключительно из ожидания развлечения, но если есть время, которое можно ей уделить, оно того будет стоить.
Замечательная история, рожденная под легкой рукой человека, который не был обязан подстраивать ее под чьи-либо ожидания, а только под свое видение магии - искреннее и чистое, такое, что место найдется даже воинствующему фриару.
