Kitobdan iqtiboslar Гауһар тасmuallif Дулат Исабеков
Бұл қабірде өршіл мақсат пен үлкен арман иесі жатыр, бұл қабірде өмірге келе алмаған жас сәбидің анасы жатыр, бұл қабірде қадіріне жете алмаған Ыбыштың адал жары жатыр. Бұл қабірде ешқашан айтылмаған, ешқашан айтылмайтын менің аяулы махаббатым жатыр.
Қош, Салтанат!
20 kishiga yoqdi1 ta fikr
отқа салса күймейтін, суға салса батпайтын» Алпамысты аяды, кірпігі айқасса түсіне ыстық күлше кіретін күйде жатып, зынданға қапылыста түскен Қобыландыға жандары ашыды, бір үйлі жанның үлкенді-кішісі, баласы-шағасы боп киетіндері бір пар етік бола тұрып, махаббат жолында мерт болған қайдағы бір Қозының тағдырына жылады.
4 kishiga yoqdi
Сендер соғысты көрген жоқсыңдар ғой…»
Кеш
3 kishiga yoqdi
Бәлкім, олардың адамға деген мейірімдері Адам-ата әуел баста жаратылғандағыдай осы кезге дейін тап-таза, қоспасыз, тұнық сақталып келген шығар.
Бауда піскен өріктей күлкі деген шашылып-төгіліп жатқандықтан ба, әлде сәбиліктен бе, қадірін біле алмаушы ек. Шуағы аз, ызғары мол қыстың күніндей күлкі атаулы күрт кеміп, теріге төгілген бір мысқал сынаптай табан асты ғайып болған балалық шақ бізбен қайта табыспастай адасқан көрінеді
Жетеді, — деді, — осы ауылдағы оқудың аяғына шықтың. Арыс деген бұзық қала.
Қырқыншы жылдары бала болған жоқ. Басқа жерлерде болса болған шығар, біздің ауылда болған емес. Бәрі ерте есейді. Олардың жылаған дауыстары сирек естілді. Қиындыққа, жоқшылыққа іштен көніп туылды. Күні бойы аш жүріп, кешке қарай аш жатты. Бұл олардың ерлігі емес, уақыттың қатыгездігі, уақыттың қателігі еді.
байғұсты аманат боп жүргенде неге алмадың, диуана боп итке таланып жүргенде неге көрмедің, қарақшылардың қолынан неге өлтірмедің, сүйекші боп мола қазып жүргенде неге алмадың? Енді бұл бейшараға бір жақсылық жасайықшы дегенде қолымыздан келіп жұлдың да кеттің. О, опасыз жалға-ан!..
Оның өліміне ешкім жылаған жоқ. Өмірге өзі қалай тыныш келсе, солай ың-шыңсыз тыныш аттанды. Тек қабіріне топырақ үйіп болғанда күтпеген жерден Өмекей ғана өкіріп жылады.
Аттай екі ай өткен соң майданнан «Жеңіс» деген қуанышты хабар келді. Осы жалғыз ауыз сөзді шағын ауыл сарылып төрт жыл күтті.
Осы жалғыз ауыз сөз үшін қырық жылға жетер күлкісін, қырық жылдық көз жасын, қуанышы мен түнгі ұйқысын, балалық шақтарын құрбан етті.
Майданға кеткен қырық екі адамнан бес адам ғана қайтып оралды (бұған Бөрібайды қоспаймыз, өйткені ол да соғыстың құрбаны), бірақ ешкімнің балалық шағы қайтып оралмады.
Жеңіс тойынан кейін Панзай өзінің бұрынғы күйеуіне қайта қосылды. Балалары соңынан барған жоқ, өз шаңырақтарында қалды. Қиналатын не бар? Біреуі төртіншіде, біреуі үшіншіде оқиды. Жас емес қой.