Аттай екі ай өткен соң майданнан «Жеңіс» деген қуанышты хабар келді. Осы жалғыз ауыз сөзді шағын ауыл сарылып төрт жыл күтті.
Осы жалғыз ауыз сөз үшін қырық жылға жетер күлкісін, қырық жылдық көз жасын, қуанышы мен түнгі ұйқысын, балалық шақтарын құрбан етті.
Майданға кеткен қырық екі адамнан бес адам ғана қайтып оралды (бұған Бөрібайды қоспаймыз, өйткені ол да соғыстың құрбаны), бірақ ешкімнің балалық шағы қайтып оралмады.
Жеңіс тойынан кейін Панзай өзінің бұрынғы күйеуіне қайта қосылды. Балалары соңынан барған жоқ, өз шаңырақтарында қалды. Қиналатын не бар? Біреуі төртіншіде, біреуі үшіншіде оқиды. Жас емес қой.
Гауһар тас
·
Дулат Исабеков