— Неге оны қуып жібермейсіз?
— Ол соншалық жаман емес, доктор. Тек бұзық…
Равич оған үнсіз көз тастады. «Махаббат» деп ойлады ол. Бұл да махаббат. Әлемнің өзіндей көне құпия. Ол тек күнделікті тірліктің күйбеңін ғана нұрландырып жібермейді, сонымен қатар ең соңғы жексұрынды асқақ бейнелі адамға айналдыруға қабілетті: ғажайып та сол, болмыстың келекесі де сол. Кенет осынау сәйкессіздікке, мейлі, еркінен тыс, мейлі, жанай болсын, өзі де кінәлі көрінгендей біртүрлі ыңғайсызданып қалды.
Салтанат қақпасы
·
Эрих Мария Ремарк
