Kitobdan iqtiboslar Ләйлі-Мәжнүнmuallif Низами
Таралып бір ауыздан бір ауызға,
Айналды бұл әңгіме бір аңызға.
1 kishiga yoqdi
Барарда ғашығына самғағандай,
Қайтарда жол құшағын жаймағандай,
Мың қанат оған барса байлағандай,
Қайтар жол таудан қамал қалағандай.
Тұлымы қара түндей, беті күндей,
Ақ қарда көзге бүркіт шалынғандай.
Бір жұмбақ мақсатқа адам үміттеніп,
Қол созып кейде асығады үмітке еріп.
Өзіне не керегін сезбейді адам,
Қажетің тұрғандай-ақ кілттеніп.
Болмай ма тапқанның да оңбағаны,
Жаманның болғанынан болмағаны.
Тапқаның зая кетсе өкінерсің,
Үміттің бола бермес таңдағаны.
Уа, тағдыр, Жаратушы Жаппар ие!
Несіне келтіріп ең, алдап неге?!
Қу мені бұл сұмырай дүниеде,
Қолыңнан жөнелт енді о дүниеге.
Деді де, қайран Мәжнүн жерге үңіліп,
Құшақтап қу моланы, ақтық сүйіп.
«Уа, досым!» – деді-дағы ең соңғы рет,
Оралмас алыс жолға кетті жүріп.
Осылай Мәжнүн зарлап берді сертті,
Қол жайып, айғақ қылып жер мен көкті.
Өзінің зарын ұққан тағы-аңдармен
Тағы да жапан түзге жүріп кетті.
Айт жаным, айналайын, ағытшы сыр,
Қай жерде гүл ағашың, қайда өсіп тұр?
Қайда өтіп жатыр екен ойын-тойың,
Пейіштің бағында ма, тіл қатшы бір?!
Жатырсың қалай, сәулем, күнді ұзатып?
Ішінде қараңғы үңгір жан жұбатып.
Басыңа келіп тұрмын, қайран ғашық,
Сөйлеші, сырыңды ашып бір тіл қатып!
Бейне бір күзетуші қазынасын,
Құшақтап Ләйлісінің құлпытасын.
Жапанда жалғыз қалып Айсыз-Күнсіз,
Ағызып топан судай төкті ол жасын.
Бауырын кеудедегі шам ғып жағып,
Жүрегін жараланған қолына алып.
Есігін сұр бейіттің ашып тұрып,
Сөйледі бір күрсініп, жасы тамып.
Ескерткіш, ең болмаса, қалсын артта,
Алтыннан әшекейлеп тұрғыз мола.
Алысқа ұзатарда ғазиз жанды,
Лап етіп шамшырағым сөнер мәңгі.
Жанымның жолдасы үшін жапа шегіп,
Мәңгілік талақ еттім бұл жалғанды.
Қанға мал кебінімді, боя қанға,
Махаббат тұтқыны деп бұ жалғанда!
Ұмытпай өмірімнен қой бір белгі,
Жолына кейінгі жан келер таңға.
- Asosiy
- ⭐️Проза
- Низами
- Ләйлі-Мәжнүн
- 📖Iqtiboslar
