Бір күні қожайыны екі қызметшісін шақырып алып, әрқайсысына жиырма төрт алтын ақшадан береді де, екі айлық жердегі әдемі демалыс орнына жібереді. Жолға шығарда оларға былай деп ескертеді: «Мына ақшаны жол шығыны мен билетке жұмсаңдар және баратын жерлеріңе керек нәрселеріңді сатып алыңдар. Бір күндік жерде бір станция бар. Ол жерде көлік те, кеме де, пойыз да, ұшақ та бар. Ақшаңа қарап қалағаныңа мінесің».
Сөйтіп, екі қызметкер жолға шығады. Біреуі станцияға дейін біраз ақша жұмсап, сауда жасап, ақшасын көбейтеді. Екінші қызметкер ақылсыз болғандықтан, станцияға дейін жиырма үш алтын ақшасын құмар ойындарға жұмсап, қолында тек бір ғана алтыны қалады. Жолдасы оған айтады: «Мына ақшаңа билет ал, әйтпесе мына ұзақ жолда жаяу жүріп, қиналасың. Біздің қожайынымыз мәрт қой, бәлкім, мейірімі түсіп, жасаған қателігіңді кешірер. Сені ұшаққа мінгізер. Бір күнде діттеген жеріңе барарсың. Әйтпесе екі айлық жолда аш, жаяу, жалғыз баруға мәжбүр боласың». Егер осы адам қырсығып сол жалғыз алтынын қазынаның кілтіндей болған билетке жұмсамай, өткінші ләззат үшін жұмсаса, оның ақымақ адам екенін ең ақылсыз адамның өзі түсінбей ме?
