Әне, құдай берді! Ол дертінің алдымнан қорқып, именейін дегені. Иншалла, жазылайын деп тұр. Ауру — құдай ісі, айыбы бар ма? Жамандығынан болған жоқ, қой. Мұны ортадағы подвалға винт қағып, мойнынан байлап және екі қолын артына жұмсақ орамалмен танып қоярға керек, — деді.
Отырған жұрт: «Құп, құп» деп, бас салып айтқанның бәрін қылды. Содан бақсы білеудей сегіз қырлы сарбас қамшыменен өзін-өзі ұрып, бүлініп кеп: «Аруақ! Аруақ!» деп жындарын шақырып, көзін алақтатып, тілін салақтатып, шыр айнала, бір олай, бір бұлай зырылдап жүгіріп, ал кеп ұрмасын ба?
