Kitobdan iqtiboslar Сон на кургане
muallif Янка Купала

Людзі!.. Што людзі? Ці ёсць дзе між іх Годны адзін хоць у людзі: Мутнасцю, трупам нясе ад усіх, Пошасцей поўныя грудзі

Дзед мой нябожчык, калі уміраў, Так гаварыў мне і тату: Скарбы у лёхах замчышча схаваў Хтось адзін вельмі багаты.

Пад канец песні падбліжаецца з аднаго боку воўк, а з другога—ліс і аподаль на задніх лапах садзяцца; паміж

Стыдна стала ўжо тут Мне за долю сваю... Я ў пялёнках яго Закапала ў зямлю

Князь багаты, стары Ажаніўся са мной, А мой верны слуга Заручыўся з ракой

Тады сэрца ў мяне Не было ці было... Княжне меці яго — Не да твару ішло.

Сон быў гэта, ах, сон. Зноў зіма па вясне: Ён пайшоў за другой; Ён пакінуў мяне

Паміж трох адвечных дубоў — мохам і галлём усланы ўзгорак-курган; над ім, зачапіўшыся валасамі за галіны дубоў, вісяць тры русалкі і калышуцца.

Выгляні, месяц бяляны, Светач ад веку да веку; Сведкаю будзь неабманнай Гэтагу сну чалавека.

Стражнік (адскакваючы, як бы спужаўшыся) Моя мамаша… Сам (валячыся на калені над замёрзшай) Мая жонка…

Kitobdan iqtiboslar Сон на курганеmuallif Янка Купала