Kitobdan iqtiboslar Айтыстарmuallif Сүйінбай Аронұлы
Өзенді жерге бас ұрған,
Кезеңнен қуып асырған,
Найзаға шелек байлаған,
Қазақты шауып —
Жылқысын қуып айдаған.
Байлық десең, бізде бар,
Билік десең, бізде бар.
Шоңлық десең, бізде бар.
Елімнің жоғарғы шетін айтайын:
Маралды мен Сантаста,
Төменгі шетін айтайын,
Бетегелі Қойтаста.
Елімнің жоғарғы шетін айтайын,
Сарыбағыш пен Мұңдызым,
Жағамдағы құндызым,
Маңдайдағы жұлдызым.
Мұндызымнан бастасам,
Сойылар сенің бір қызың.
Бұғы деген көп жұртым,
Байлық десең мұнда бар,
Билік десең мұнда бар,
Көкше қоян құмда бар,
Мендей жыршы кімде бар?!
Айдаса малын жинаған,
Дұшпанды шауып қинаған,
Сару деген қырғызым.
Былайғы жатқан Саруым,
Саруымнан қозғасам,
Күні-түні айтсам да,
Бұған келмес қаруың.
Былайғы жатқан оңбағыс,
Қашқарда жатқан шоңбағыс,
3 kishiga yoqdi
Әскер тартып барғанмын,
Сөзімнің тапшы жалғанын.
Қаңғып өскен қазақсың.
Қаудырлаған шалбарың
ақынның кедейлігін бетіне басып, сағын сындырайын» деп:
Қарасам басың менен аяғыңа,
Жерің жоқ түте-түте жұлынбаған.
Жаңадан киім-кешек бергізейін,
Жүргейсің келіп, кетіп ұрын маған.
Сүйінбай:
Хан Тезек, байлығыңа бас ұрмаймын,
Мен бірақ көргенімді жасырмаймын!
Шын дертім ұстап кетсе айнымалы,
Басымнан ұшқан құсты асырмаймын!
Төресің жер мен көктей елмен араң,
Ел жаңа елу жылда, жүз жыл қазан
Атың да, шапаның
айтысып,
Кеткен даңқың қиырға-ай!
Айта алмаушы ем өлеңді
Қабекеңе сыйынбай.
Мен
қаларсың,
Ақырында тұра алмай.
Арғыннан шыққан бір байды
барларың,
Қатардағы нарларың!
Басына думан салғанмын,
Кенесары төреңнің
Басын кесіп алғанмын
ағаш ең,
Бір жөндейін тезіңді.
Сыртыңнан іздеп жүруші ем,
Келтірді құдай кезіңді,
Ей, Сүйінбай, Сүйінбай,
Тас төбеңнен жүрейін,
Соғып