Айбга буюрманг дўстлар, афв этинг мени.

Мен бўрон ва довулларга парво қилмайдиган бир

подшоҳнинг йўлидаман, далли девона бўлганман.

Жуда узоқ масофаларни босиб келаётган одамга ўхшайман, олислардан ўтаётган хаёл каби.

Бироқ йўқ ҳам эмасман, мавжуд ҳам...

Қани, мен менсиз келай, сен сенсиз кел.

Не бўлса ҳам шу ирмоқнинг ичида бор ҳар нарсани қолдириб, икки жон шу ирмоққа толиб кетайлик.

Бу қуруқ ерда шикоят қилишдан бошқа нени кўрдик, бу шудгорда нени кўрдик зулмдан бошқа.

Бу ирмоқда на ўлим бор бизга, на ғам бор, на қайғу ва на дард...

Бу ирмоқ қўлдан келганча яшашдан, яхшилик қилишдан ва саховатдан иборат...

Кутма, тезроқ кел, келмам дема...

На ҳа дейиш ярашади сенга, на йўқ дейиш дўстим, сенинг шаънингга фақат келиш ярашар...